Κυριακή 3 Μαρτίου 2013

Melentini - Explosions Around, The Desert Inside.



Πολύ πρόσφατη κυκλοφορία και πρώτη προσωπική δισκογραφική δουλειά από την Melentini (είτε με ελληνικούς είτε με αγγλικούς χαρακτήρες). Στο μουσικό της παρελθόν υπάρχουν ωστόσο και δύο digital δίσκοι με τους Sequence Theory Project που κυκλοφόρησαν το 2010 και 2012. Στον σύνδεσμο  http://sequencetheoryproject.bandcamp.com/   διατίθενται προς ακρόαση αμφότεροι και προσφέρονται για download με τιμή που ορίζει όποιος το “κατεβάζει”, ακόμα και free.


Έχει σχέση, θα αναρωτηθεί κανείς, η μουσική των Sequence Theory Project με αυτή του προσωπικού δίσκου της Melentini; Και ναι και όχι είναι η απάντηση, και είναι λογικό καθώς δε θα μπορούσε να ίδιο τον ίδιο ήχο ακριβώς, δε θα είχε νόημα. Εδώ λοιπόν δεν υπάρχουν τα πειραματικά μέρη που υπήρχαν στα τραγούδια του συγκροτήματος και, ευτυχώς, δεν υπάρχει ελληνικός στίχος. Αν και είμαι σαφώς θιασώτης του ελληνικού λόγου δεν είναι δυνατό να αποτελεί αυτοσκοπό και να χρησιμοποιείται όταν ο αγγλικός στίχος είναι πιο ταιριαστός με το ύφος του δίσκου.

Βασικό χαρακτηριστικό του δίσκου είναι ο διάχυτος λυρισμός, τον οποίο όμως ακολουθεί πιστά και σταθερά μια σκοτεινή ατμόσφαιρα δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον άκουσμα. Αυτό είναι και το γενικότερο κλίμα που επικρατεί στο δίσκο και είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι επιτυγχάνεται με μια σχετικά μινιμαλιστική ενορχήστρωση που κατορθώνει να διατηρεί αυτό το συναίσθημα σε όλο τον δίσκο. Πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία για την ηχογράφηση η οποία συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στη δημιουργία του ζοφερού τοπίου. Το πιάνο, το κεντρικό όργανο του δίσκου -είναι το μουσικό όργανο που παίζει η Melentini- έχει μια υπέροχη ακουστική. Το theremin από τη φύση του οδηγεί σε παράξενα ηχοτοπία και τα έγχορδα κρατούν μια όμορφη μελωδικότητα, συχνά κρατώντας μεγάλες αξίες, σαν βάση ενώ άλλες φορές κρατούν μελωδικά μέρη δίνοντας χαρακτήρα στο εκάστοτε κομμάτι. 


Ακούτε:

http://soundcloud.com/restless-wind/melentini-cynical-circus


και:

Ο δίσκος είναι απολαυστικός ήδη από την κατασκευή του. Μάλλον το πιο όμορφο cd  της Restless Wind, με σκληρό, χάρτινο, πανέμορφο, εξώφυλλο. Εσωτερικά είναι επίσης πολύ όμορφο με χρώματα που ταιριάζουν στον ήχο της τραγουδοποιού. Οι στίχοι υπάρχουν στο εσωτερικό, αν και δεν είναι ιδιαίτερα ευανάγνωστος ο συνδυασμός γραμματοσειράς και μεγέθους, πολύ ωραίος όμως αισθητικά. Φυσικά, τροποποιώντας και την γνωστή έκφραση, δεν κρίνουμε έναν δίσκο από το εξώφυλλο. Στην περίπτωση της Melentini όμως μπορούμε να το κάνουμε. Εννιά τραγούδια ενιαίας ακουστικής και ύφους, χωρίς να σημαίνει αυτό, με κανέναν τρόπο, έλλειψη φαντασίας ή επανάληψη, με προσοχή στη λεπτομέρεια των τραγουδιών, της ενορχήστρωσης, της άρθρωσης των στίχων. 

Στίχοι, μουσική και ενορχηστρώσεις, όλα προέκυψαν από την Melentini. Πολλοί μουσικοί αναγράφονται ως συμμετέχοντες στα τραγούδια αλλά αυτοί που απαρτίζουν την Running Blue Orchestra με την οποία θα εμφανίζεται ζωντανά είναι ο Σπύρος Βρυώνης (από τους εξαιρετικούς Gravitysays_i) στο βιολοντσέλο και την ηλεκτρική κιθάρα, ο Κώστας Αντωνίου (Sequence Theory Project) στο ηλεκτρικό μπάσο, ο Λάμπρος Λαπίνας στο φαγκότο και το νέυ και ο Νίκος Παγώνης στα τύμπανα.


Ένας “βροχερός”, μουντός δίσκος, για όλα τα χειμωνιάτικα απογεύματα και βράδια, όταν οι Dirty Granny Tales συναντούν την Μay Roosevelt και τον Τom Waits.

Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2013

Ανδρέας Πολυζωγόπουλος – Heart Of The Sun (The Music Of Pink Floyd)




Μια πολύ καινούργια κυκλοφορία αυτή του Ανδρέα Πολυζωγόπουλου, που κυκλοφόρησε επίσημα στις 21 Φεβρουαρίου. Ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος είναι ένας πολύ γνωστός και καλός μουσικός, τρομπετίστας, με πάρα πολλές  δισκογραφικές συμμετοχές. Στο δίσκο αυτό δεν παραθέτει δικά του δείγματα σύνθεσης. Αυτό βέβαια είναι κάτι σχετικό καθώς και ο αυτοσχεδιασμός είναι σύνθεση, απλά είναι στιγμιαία και όχι γραμμένη σε πεντάγραμμο. Με την τυπική λοιπόν έννοια της σύνθεσης αυτοσχεδιάζει μαζί με άλλους τρεις  μουσικούς: τον Κωστή Χριστοδούλου στα πλήκτρα, τον Srdjan Ivanovic στα ντραμς και τα samples τον Βασίλη Στεφανόπουλο στο κοντραμπάσο ο οπoίος μαζί με τον Ανδρέα Πολυζωγόπουλο είναι υπεύθυνοι και για τα ηλεκτρονικά μέρη του δίσκου. Οι δύο τελευταίοι συνεχίζουν να παίζουν μαζί μετά την διάλυση των Poly Quartet. Θυμίζω πως πρόκειται για το κουαρτέτο που κυκλοφόρησε –μόνο- το “Perfumed Dreams” το 2008 σε συνθέσεις του  Ανδρέα Πολυζωγόπουλου.


Τα θέματα που παίζουν και «πειράζουν» στο δίσκο αυτό είναι πασίγνωστα κομμάτια των Pink Floyd. Αλλά… γιατί Pink Floyd; Απαντά ο ίδιος ο Πολυζωγόπουλος: «Ανακάλυψα τους Pink Floyd στο δημοτικό. Κάθε Κυριακή απόγευμα ο θείος μου έκανε εκπομπή στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό με παλιά rock κομμάτια και πολύ συχνά πήγαινα μαζί του. Η πρώτη ανάμνηση από τους Pink Floyd είναι ο ήχος του κουλοχέρη και του ελικοπτέρου. Αντέγραψα σε κασέτες τους τρεις γνωστούς τους δίσκους και τους άκουγα συνέχεια… Άρχισα να μαθαίνω κομμάτια τους στην κιθάρα, γνώριζα σιγά σιγά την ιστορία τους… Σύντομα πήρα την απόφαση να γίνω μουσικός, ξεκίνησα μαθήματα τζαζ κιθάρας… Όταν ανακάλυψα τον Miles Davies και την τρομπέτα άφησα την κιθάρα… Ποτέ δεν έπαψα να ακούω Pink Floyd, αλλά δεν είχα στο νου μου να κανω κάποιο tribute cd μέχρι που το καλοκαίρι του 2011 άκουσα live τον Roger Waters…».

Ακούτε:

http://soundcloud.com/puzzlemusik/andreas-polyzogopoulos-money

και με εικόνα:


Τις παιδικές αγάπες δεν τις ξεχνάμε ποτέ και πάντα επιστρέφουμε σ’ αυτές. Από κιθαρίστας, όχι ντράμερ αλλά τρομπετίστας και από μαθήματα με τον Γιώτη Σαμαρά σε σεμινάρια με τον γίγαντα Paolo Fresu ο δίσκος περιγράφεται στο δελτίο τύπου πολύ εύστοχα ως «μια προσέγγιση…. από ένα κουαρτέτο που κινείται ανάμεσα στη jazz και την ηλεκτρονική μουσική». ¨Όπως λοιπόν και οι δίσκοι των Pink Floyd είναι ένα concept με τα tracks συχνά ενωμένα, έτσι και το “αφιέρωμα” αυτό κινείται με την ίδια λογική. Στο τέλος της πρώτης ακρόασης η αίσθηση που μένει είναι κατ’ αρχήν πως πρόκειται για έναν δίσκο που αρμόζει να ακούς σαν ένα ενιαίο άκουσμα. Στις επόμενες ακροάσεις ενισχύεται η άποψη αυτή. Έρχεται επιπλέον η αίσθηση πως όσο περισσότερο απομακρύνονται οι μουσικοί από το εκάστοτε γνωστό θέμα ή ακόμα και ήχο τόσο περισσότερο ενδιαφέρον υπάρχει για τον ακροατή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το “Hey You” και μια εντυπωσιακή ανάπτυξη μετά την παράθεση του βασικού θέματος. Αυτές οι στιγμές είναι και οι καλύτερες στιγμές του δίσκου. Στο “Another Brick In The Wall”, σαφώς στο “Money”, στο “Time”, σε κομμάτια δηλαδή που οι ρυθμοί ανεβαίνουν και υπάρχει η δυνατότητα για ένα κουαρτέτο να δείξει τη μουσικότητά του και συνυπάρχει και η δυνατότητα για ευρύτερη επεξεργασία του ήχου με χρήση ηλεκτρονικών ήχων που με επιτυχία χρησιμοποιούνται στο δίσκο. Στο πολύ ιδιαίτερο “Shine On You Crazy Diamond” με πολύ ενδιαφέρον ακούμε τη διατήρηση του ψυχεδελικού μέρους του κομματιού, ειδικά στη εισαγωγή, σε ένα δωδεκάλεπτο ταξίδι με τις μελωδίες ενός κλασικού και παγκόσμια αγαπημένου συγκροτήματος με τη ματιά ενός σύγχρονου που κινείται σε τόσο διαφορετικές, θεωρητικά περιοχές.


Ένας δίσκος που μπλέκονται διαφορετικά είδη, διαφορετικές εποχές, διαφορετικά όργανα. Μια δισκογραφική κατάθεση για ένα ευρύ κοινό, με σεβασμό στο πρωτότυπο υλικό, δεδομένη μουσική ικανότητα από τους εκτελεστές. Το κλασικό είναι πάντα μέσα μας. 

Περισσότερα για τον Ανδρέα Πολυζωγόπουλο στο www.andreaspolyzogopoulos.com/

Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2013

Λεωνίδας Σαραντόπουλος – Black Mamba



Δεν ισχύει πάντα το « μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια πράγματα θα μάθεις». Στην περίπτωση όμως του φλαουτίστα Λεωνίδα Σαραντόπουλου ισχύει και με το παραπάνω. Απόφοιτος του Ιόνιου Πανεπιστήμιου της Κέρκυρας και μαθητής του Γιώργου Κοντραφούρη, του Βασίλη Ρακόπουλου και του Δήμου Δημητριάδη. Ξεκινά λοιπόν με αυτές τις βάσεις και κυκλοφορεί το cd  “Black Mamba”,  μια κυκλοφορία που προϋπήρξε σε ηλεκτρονική μόνο μορφή και πρόσφατα κυκλοφόρησε και σε ψηφιακό δίσκο.


Έχει ενδιαφέρον πως ο Λεωνίδας Σαραντόπουλος δεν παίζει και φλάουτο ή έστω κυρίως φλάουτο - τουλάχιστον στον συγκεκριμένο  δίσκο - όπως συμβαίνει με αρκετούς μουσικούς, ειδικά της jazz, που έχουν υιοθετήσει και το σαξόφωνο ή το κλαρινέτο ή το ανάποδο. Το φλάουτό του συνδυάζεται με την τρομπέτα του Ανδρέα Πολυζωγόπουλου, την κιθάρα του Βασίλη Ρακόπουλου, τα πλήκτρα του Κωστή Χριστοδούλου, το μπάσο του Γιώργου Γεωργιάδη, τα τύμπανα του Βαγγέλη Κατζάμπαση και τα κρουστά του Μιχάλη Μπακάλη. Γνωστοί και εξαιρετικοί οι περισσότεροι μουσικοί παίζουν εννέα συνθέσεις του Λεωνίδα Σαραντόπουλου σε δική του ενορχήστρωση. 

“Black Mamba”, το φίδι που υπνωτίζει. Ακριβώς έτσι, σε τέτοιο κλίμα μυστηριακό, αφρικανικό, είναι το πρώτο κομμάτι του δίσκου, το “Dive”,  με τα υπόλοιπα όργανα – όπου υπάρχουν – να κρατούν ένα υποβλητικό ηχητικό υπόβαθρο για τις περιγραφικές νότες του φλάουτου. Ο Αφρικανικός κυρίως ήχος ή ανατολίτικος, σε σημεία, είναι διάχυτος σε πολλά σημεία του δίσκου. Στο δεύτερο κομμάτι του δίσκου, το “Navarac”, η τρομπέτα και το φλάουτο δίνουν από κοινού την αίσθηση αυτή ενώ με συγκεκριμένες τεχνικές στο φλάουτο ο παραγόμενος ήχος περιγράφει την κίνηση του φιδιού. Στο ομότιτλο “Black Mamba” ο ρυθμός γίνεται πιο έντονος με την κυριαρχία των πλήκτρων και την πλήρη απουσία του φλάουτου, εντυπωσιακό και σπάνιο να απουσιάζει το όργανο του συνθέτη, γι’ αυτό και ευχάριστο όταν συμβαίνει. Στο επόμενο θέμα, το “Dive II”, αλλάζει και πάλι ο ρυθμός, γίνεται πιο ήρεμος, με το φλάουτο να εναλλάσσεται πολύ όμορφα με την κιθάρα σε ένα ατμοσφαιρικό κομμάτι με συναίσθημα και πολύ ωραίο ήχο. Έντονο και με εξάρσεις, αντίθετα με αυτό που περιμένει κανείς από το όνομά του, το “Season of Nostalgia” και πάλι χαλαροί ρυθμοί στο “Dive III”. Το “Desert”, σαν αφρικανική cool, είναι μια μετάβαση στο ρυθμικό “Africana” που κλείνει το δίσκο: από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου με τα όργανα να παίζουν επάνω σε ένα σταθερό, σχεδόν, ρυθμικό των κρουστών.


Δεν είναι το πιο σύνηθες να ακούς τέτοιους ήχους και ανάλογου ύφους αφρικανικές κατευθύνσεις σε ελληνικές ηχογραφήσεις και συνθέσεις, ακόμα και στον συγκεκριμένο χώρο που η μουσική αναζήτηση και ευρύτητα είναι δεδομένη. Αλλά εν τέλει δεν είναι η πρωτοτυπία που αναζητάμε πρωταρχικά σε ένα δίσκο κατά κύριο λόγο αλλά οι καλές συνθέσεις, με λίγα λόγια απλά να μας αρέσει ο δίσκος. Συνεπώς ο δίσκος του Λεωνίδα Σαραντόπουλου έχει ενδιαφέρον πρώτα λόγω συνθέσεων. Έχει επίσης ενορχηστρωτικό ενδιαφέρον, με την έννοια του τρόπου που μπλέκει τα όργανα μεταξύ τους κατορθώνοντας να δώσει αυτό ακριβώς το κλίμα που αποσκοπεί. Τέλος εκτιμά κανείς την ηχητική ταυτότητα αλλά και την πρώτη δισκογραφική παρουσία. 

Για τον δίσκο, τέλος, ο ίδιος ο Λεωνίδας Σαραντόπουλος λέει: «Black Mamba, το φίδι που υπνωτίζει… Αρχίζω να παίζω με σκοπό να πετύχω τον στόχο του κάθε επιμελή φλαουτίστα. Αυτή την φορά όμως τα πράγματα παίρνουν μια άλλη, διαφορετική τροπή και ενώ στην αρχή αντιστέκομαι, τελικά καταρρέω και βυθίζομαι σε λήθαργο. Αργά, πολύ αργά απομακρύνομαι και μεταφέρομαι σε ένα περιβάλλον μυστηριακό γεμάτο υποσχέσεις…».


(Περισσότερα για τον Λεωνίδα Σαραντόπουλο, παραγγελία του cd, δωρεάν download και δυνατότητα donation στο www.leosarantopoulos.com )