Πιάσαμε Δεκατριάρι!

Βλέποντας και πάλι να κυκλοφορούν λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς μπήκα στον πειρασμό να φτιάξω μια δική μου και εντέλει υπέκυψα. Οι λόγοι πολλοί: Αρχικά το γεγονός πως σε περίοπτες θέσεις ήταν δίσκοι μετριότατοι αλλά με καλό promotion… Από την άλλη η δεδομένη πλέον κατάσταση πως οι εκτιμήσεις για τα καλύτερα του έτους χωρίζονται συνήθως σε δύο «στρατόπεδα», στα λεγόμενα έντεχνα και στα αγγλόφωνα/ανεξάρτητα, πράγμα που απλά σημαίνει πως αυτός που ενδιαφέρθηκε να ακούσει τον τελευταίο δίσκο των Tango with Lions πιθανόν να μην ενδιαφέρθηκε ή να μην έμαθε κάτι τόσο έντεχνο όσο ο καινούργιος δίσκος του Σταύρου Σιόλα.  Έλα όμως που η καλή μουσική μπορεί να βρεθεί παντού!

Το πρόβλημα με αυτές τις λίστες είναι από την άλλη με ποιο κριτήριο επιλέγεις τους δίσκους. Εγώ τους επέλεξα με βάση ποιούς άκουσα και έπαιξα πολύ στο ραδιόφωνο. Σίγουρα θα έχω ξεχάσει κάποιον ή κάποιους αλλά ο βασικός κορμός είναι εδώ, εκτός τις συλλογές, καινούργιες ή παλιές σε νέες εκδόσεις όπως π.χ. η «Διατάραξη Κοινής Ησυχίας».

Κάθε δίσκος του Γιάννη Αγγελάκα είναι γεγονός και η «Γελαστή Ανηφόρα» δεν αποτελεί εξαίρεση. Κυκλοφόρησε, υπενθυμίζω, και σε ψηφιακή και σε αναλογική μορφή. Και αφού αναφέρθηκε βινύλιο, λόγω αγάπης και σεβασμού στο μέσο είναι καλή ιδέα να ιεραρχήσω την καταγραφή με αυτό το κριτήριο. Για μια ακόμα χρονιά, παρεπιπτόντως, παρατηρήθηκε αύξηση των πωλήσεων σε βινύλια αλλά και το λογικό επακόλουθο, αύξηση των εκδόσεων σε βινύλια. 

 Διπλό λοιπόν βινύλιο για τον Γιάννη Αγγελάκα, διπλό και για τους Κόρε Ύδρο και τους No Clear Mind και μάλιστα σε δεκάιντσα. ΟΙ Κόρε Ύδρο συνεχίζουν την δική τους μοναδικότητα με τον καλύτερο τρόπο στις «Απλές Ασκήσεις Στον Υπαρξισμό» (και με ένα πολύ όμορφο artwork) ενώ οι No Clear Mind στο «Mets» έκαναν έναν εξαιρετικό δίσκο, από τους καλύτερους της χρονιάς (και της εταιρείας τους). Δεκάιντσο και για τους  Dirty Fuse οι οποίοι σέρφαραν όμορφα στα  «Surfbetika!», αν και θα έπρεπε να σερφάρουν – λογικά - στο Νέο Κύμα. Ο δίσκος του Sotiris Debonos (Σωτήρης Δεμπόνος) «Blue Nevus» κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες του έτους και ίσως απουσιάζει, μάλλον άδικα, από τις περισσότερες λίστες: μια κυκλοφορία μόνο σε βινύλιο. Τελευταίο βινύλιο αναφέρω το «Θνητάριο» του Δημήτρη Καρρά που κυκλοφόρησε το 2013 αλλά το cd είχε κυκλοφορήσει το 2012. Είναι ένας δίσκος που έπαιξε αμέτρητες φορές και με τις δύο μορφές.

 

Πολλές και καλές ήταν και οι επανεκδόσεις παλαιότερων και δυσεύρετων δίσκων βινυλίου, κυρίως της δεκαετίας του '80, καθώς και οι κυκλοφορίες ανέκδοτων ηχογραφήσεων συγκροτημάτων. Επίσης αρκετά πλούσια ήταν και η συγκομιδή σε 45άρια: από τους Οδός 55 ως τους Act Up Trio και από τον Larry Gus στους Era Of Fear,  για να αναφέρω αυτά που μου έρχονται πρόχειρα. Στα σχετικά λίγα δωδεκάιντσα πρέπει βέβαια να αναφέρω την Λένα Πλάτωνος.

Περνώντας στα cd, οι Gadjo Dilo κάνουν θραύση δικαίως με το «Manouche De Grec» και τα διασκευασμένα ρεμπέτικα και ελαφρολαικά σε swing. Διασκευές επιτυχημένες και για τον Ανδρέα Πολυζωγόπουλο στο «Heart Of The Sun-The Music Of Pink Floyd» ενώ η Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή μειώνουν τις διασκευές και βασίζονται σε δικές τους συνθέσεις στο «To Be Safe». Διασκευές αλλά κυρίως δικές της συνθέσεις και στην ευχάριστη έκπληξη που ακούει στο όνομα Μαρίζα Ρίζου και στο δίσκο της «Γλυκό Πρωί» . Η Μay Roosevelt μπλέκει τις μουσικές της με την απαγγελία και το λόγο του Ντίνου Χριστιανόπουλου και η Τάνια Γιαννούλη με τα πνευστά του Paulo Chagas στο «Forest Stories». Ο Σταύρος Σιόλας πέρασε τα «Διόδια» επανερχόμενος δισκογραφικά στον γνώριμο ήχο του και ο Χρυσόστομος Σταμούλης μας χάρισε πολύ όμορφα τραγούδια στο «Αγάπη Σ’ Αγαπάω».  Οι The Next Step Quintet συνεχίζουν τις μεγάλες μας προσδοκίες από την νεότερη γενιά jazz μουσικών. Η Melentini μας έδωσε έναν δίσκο (Explosion Around, The Desert Inside) από αυτούς που δεν σταμάτησα να παίζω την χρονιά που πέρασε σε αντίθεση με τον επόμενο. Αυτό γιατί ο δίσκος του Χρήστου Γαλανόπουλου και των φίλων του (Christos Galanopoulos And Friends – The City Man) κυκλοφόρησε, τουλάχιστον στη θεσσαλονίκη, τις τελευταίες μέρες του χρόνου. Αποτελεί όμως συνέχεια των ωραίων δισκογραφικών του καταθέσεων ως τώρα.

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής υπάρχουν δίσκοι που περιμένουν προς ακρόαση και πιθανόν να βρισκόταν μέσα σε αυτή τη λίστα. Υπάρχει ο δίσκος του Γιώργου Χριστιανάκη, του Ζαχαρία Καρούνη, της Βικτωρίας Ταγκούλη, του Δημήτρη Υφαντή, του Κωστή Δρυγιανάκη, του 2l8, του Σταύρου Γασπαράτου που κυκλοφόρησαν  στο τέλος του έτους. Ωστόσο οι δίσκοι που αναφέρθηκαν, με εξαίρεση του Γαλανόπουλου, βρέθηκαν πολλές φορές στο airplay των εκπομπών μου αλλά και των ηχείων μου.

Ας ελπίσουμε το 2014 να είναι μια ακόμα χρονιά πλούσια σε καλή μουσική στη χώρα μας.

Vassilis Tsabropoulos - You

Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος του Βασίλη Τσαμπρόπουλου που άκουσα. Το πιο πιθανό είναι να ήταν το “Images” του 1992 -  λόγω και των σχετικών μουσικών μου σπουδών λίγο καιρό αργότερα που αποτέλεσαν αφετηρία για την ενασχόλησή μου με τη jazz. Σιγά σιγά άρχισα να παρακολουθώ τον πιανίστα βλέποντας με ενδιαφέρον πως κινούνταν με ευχέρεια ανάμεσα στην jazz και την κλασική.

 Από τον δίσκο "The Promise"

Η ένταξή του στον κατάλογο της ECM, μιας από τις πιο σημαντικές εταιρείες παγκοσμίως, έδειξε την διεθνή εκτίμηση για το παίξιμό του και μας χάρισε μερικούς εξαιρετικούς δίσκους, στους οποίους  συνεργάζεται με ονόματα όπως ο Arild Andersen  και η Anja Lechner. ΟΙ συνεργασίες αυτές αποτελούν επίσης προτάσεις για ακρόαση.

Κλείνοντας 15 χρόνια ήδη στην ECM, ειρήσθω εν παρόδω, περιμένουμε στα μέσα της νέας χρονιάς το νέο του δίσκο στην εταιρεία αυτή. Μια ιδιαίτερη συνεργασία και πάλι καθώς συνδυάζεται το πιάνο με τη βυζαντινή μουσική και τη φωνή της Νεκταρίας Καραντζή. Θυμίζω επίσης το απρόβλεπτο ντουέτο με την Anja Lechner στο “Chants, Hymns and Dances” με μουσική του G.I.Gurdjieff. Είναι βέβαιο πως δεν τον περιγράφει η στασιμότητα.

Η τελευταία δουλειά του που κυκλοφόρησε λίγες εβδομάδες πριν φέρει τον τίτλο “You”. Πριν αναφερθούμε στο μουσικό μέρος αξίζει να υπογραμμιστούν δύο σημεία. Πρώτο, πως έχουμε και πάλι επανεμφάνιση της δισκογραφικής εταιρείας Utopia ύστερα από είκοσι σχεδόν χρόνια και μάλιστα με τους ίδιους ανθρώπους στον «τιμόνι», τον Θύμιο Παπαδόπουλο και τον Βαγγέλη Κατσούλη, δύο μουσικούς που άφησαν και αφήνουν το ίχνος τους στην ελληνική μουσική και δισκογραφία ποικιλοτρόπως. Έξι χρόνια μόνο λειτούργησε η εταιρεία και με λίγες, κοντά στις δέκα, κυκλοφορίες αλλά με ποιότητα και μουσικό στίγμα. Το δεύτερο που αξίζει να αναφερθεί είναι πως ο πρώτος δίσκος του του Βασίλη Τσαμπρόπουλου, το “Skyscape”, είχε κυκλοφορήσει το 1990 από την ίδια εταιρεία, την Utopia.

Ακούστε εδώ ένα κομμάτι από το νέο του δίσκο.

Στο μουσικό μέρος τώρα, ο Βασίλης Τσαμπρόπουλος παίζει μόνος του, δικές του συνθέσεις και ο Βαγγέλης Κατσούλης είναι υπεύθυνος για το sound programming, αναγράφεται στο λιτό και αγγλόφωνο ένθετο. «Η μουσική εδώ ανασαίνει με τέτοια απόλυτη φυσικότητα, με έναν τόσο θαυμαστό και σπάνιο τρόπο, που μόνος του φανερώνει το μέγεθος του εξαιρετικού ταλέντου και της σπάνιας μουσικότητας του Βασίλη Τσαμπρόπουλου. Όλα σ' αυτήν την ηχογράφηση κυλούν αβίαστα και φυσικά. Άλλωστε έτσι μόνο μπορεί το αποτέλεσμα να έχει τη γοητεία και τη μαγεία που χαρακτηρίζουν τη μουσική του You από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή». Με αυτές τις λέξεις περιγράφει το cd το δελτίο τύπου και είναι πολύ εύστοχο. Η μουσική παρασέρνει σε έναν κόσμο εικόνων και συναισθημάτων δείχνοντας πως δεν είναι μονόδρομος για την έκφραση η χρήση πολλών οργάνων. Το πιάνο του Βασίλη Τσαμπρόπουλου - σε συνδυασμό με μικρές ηχητικές προσθήκες - αρκεί για να προσφέρει μουσικές συγκινήσεις. 

Συνεχίζοντας στη λογική του “The Promise”, την πιο πρόσφατη μέχρι τώρα δουλειά του, o Βασίλης Τσαμπρόπουλος με ευκολία καταγράφει τις δυνατότητες του πιάνου ως σολιστικό όργανο στα χέρια – κυριολεκτικά – ενός άρτιου μουσικού, πέρα από τις καταγραφές βέβαια σαν εκτελεστής κλασικών έργων. Το “You” συνδράμει στην εξελικτική πορεία του πιανίστα, διεγείρει τον ακροατή και μας κάνει να περιμένουμε το κάθε επόμενο βήμα του. 

Γιώργος Βαρσαμάκης – OST Original Soundtrack

Την δουλειά του Γιώργου Βαρσαμάκη την παρακολουθώ πολλά χρόνια, σχεδόν μια δεκαετία, όσο βρίσκεται δηλαδή στη δισκογραφία . Τόσο οι μελωδίες του όσο και οι ενορχηστρώσεις του, εκτός από το ταλέντο που τις χαρακτηρίζει, διαπνέονται και από ένα στρώμα γλυκύτητας, καταφέρνοντας ωστόσο να μην γίνεται «γλυκανάλατος», όπως το έχουμε δει σε αρκετούς συναδέλφους του. Η εκτροπή αυτή είναι εύκολη αλλά ευτυχώς την αποφεύγει.

  «Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου το  1973 στην Αθήνα όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Διπλωματούχος πιάνου από το Εθνικό Ωδείο με ανώτερες θεωρητικές σπουδές στη μουσική, που ολοκληρώνονται με το πτυχίο της φούγκας. Έχει συνθέσει μουσική για το θέατρο, για παιδικές θεατρικές παραστάσεις, για μικρού μήκους ταινίες και για ντοκιμαντέρ». Ένα σύντομο βιογραφικό του από τον ίδιο το οποίο, μεταξύ άλλων, μπορείτε να διαβάσετε στην προσωπική του ιστοσελίδα: http://varsamakis.gr/  η οποία όμως δεν έχει ανανεωθεί για τουλάχιστον έναν χρόνο και δεν περιλαμβάνει προφανώς και την τελευταία του δισκογραφική παρουσία.

Το cd αυτό είναι η πέμπτη του κυκλοφορία.  Όταν το πήρα στα χέρια μου παραξενεύτηκα από τον τίτλο. Το “OST”, δηλαδή  “Original soundtrack” συνήθως ακολουθεί κάποιον τίτλο έργου με εικόνα και είναι η επίσημη κυκλοφορία της μουσικής της ταινίας, σήριαλ ή οτιδήποτε άλλου. Χωρίς κάποιο τίτλο ο οποίος προσδιορίζεται από τα τρία αυτά γράμματα θεώρησα πως είναι ένα soundtrack χωρίς ταινία. Αυτό είναι κάτι που έχει ξανασυμβεί και από την άλλη καθόλου δεν θα με ξένιζε αφού η μουσική του Βαρσαμάκη είναι κινηματογραφική, σαν αίσθηση. Παρ’ όλ’ αυτά, τα πράγματα δεν ήταν έτσι, στη συνέχεια πρόσεξα καλύτερα το εξώφυλλο.

Ο τίτλος του δίσκου λοιπόν φέρει ακριβώς το όνομα του έργου με εικόνα για το οποίο δημιουργήθηκε. Η πρωτοτυπία του ντοκιμαντέρ του Φάνη Λογοθέτη και Σπύρου Ανδρεάδη έγκειται στο γεγονός πως ασχολείται με αυτήν καθ’ αυτήν την διαδικασία της κινηματογραφικής μουσικής σύνθεσης και αναφέρεται σε γνωστούς δημιουργούς, έλληνες και ξένους, που έγραψαν μουσική για ταινίες. Από τον Nicola Piovani στον Γιώργο Χατζηνάσιο και από τον Trevor Jones στον Νίκο Κυπουργό, το ντοκιμαντέρ επικεντρώνεται  στην μουσική πλευρά των ταινιών που άλλοτε ισορροπεί με την εικόνα και άλλοτε, ανάλογα με το συνθέτη και το σκηνοθέτη, η ζυγαριά γέρνει προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Περισσότερα για το ντοκιμαντέρ μπορείτε να διαβάσετε στην ιστοσελίδα του: http://www.ost-documentary.gr/index.html
 
To ντοκιμαντέρ δεν περιέχει παλιές κινηματογραφικές μουσικές λοιπόν, όσο κι αν κάποιοι θα περίμεναν το αντίθετο. Οι περισσότερες συνθέσεις είναι νέες, γραμμένες για το ντοκιμαντέρ, αφού εξ’ άλλου αυτό φωτίζεται, η σύνθεση για εικόνα. Ο δίσκος κινείται στο γνωστό από παλιότερες δουλειές ύφος του Γιώργου Βαρσαμάκη: έντονα λυρικός, πολύ μελωδικός και πολύ εύστοχος ενορχηστρωτικά – ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του συνθέτη. Λέγοντας εύστοχος ενορχηστρωτικά δεν αναφέρομαι στην ποσότητα των οργάνων η οποία δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Αναφέρομαι στο ότι χρησιμοποιεί το κατάλληλο όργανο στη σωστή στιγμή, με τον καλύτερο τρόπο αλλά και στο ότι το αποτέλεσμα του scoring είναι ένας γεμάτος ήχος χωρίς μεγάλη ορχήστρα.

Ακούστε τη μουσική του Γιώργου Βαρσαμάκη  στο trailer του ντοκιμαντέρ                                       ή ανεβασμένο από τον ίδιο τον συνθέτη στο youtube

Οι δύο συντελεστές του ντοκιμαντέρ γράφουν ότι ήξεραν από την αρχή ποιος θα έγραφε την μουσική γι’ αυτήν την ταινία τεκμηρίωσης. Η επιλογή τους ήταν άριστη, τουλάχιστον από καθαρά μουσική άποψη.

Gadjo Dilo – Manouche De Grec

Να λοιπόν που η αναφορά στο ρεμπέτικο δεν έχει τελειωμό. Έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση για διασκευές σε ρεμπέτικα και ένας ακόμα δίσκος έρχεται να προστεθεί στη σειρά με τις κυκλοφορίες, λίγο παλαιότερες ή πιο πρόσφατες που επηρεάζονται, διασκευάζουν ή με οποιοδήποτε τρόπο σχετίζονται με το ρεμπέτικο. Δε νομίζω πως χρειάζεται να ασκήσουμε κριτική στο γεγονός. Προφανώς και αποτελεί μια σιγουριά για την μερική αποδοχή των κομματιών ,με την έννοια πως δε χρειάζεται να τα μάθει κανείς. Από την άλλη βέβαια δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε και την μουσική ματιά: έχει μεγάλο ενδιαφέρον για το μουσικό να πάρει ένα τραγούδι, ένα μουσικό θέμα και να το τροποποιήσει κατά το δοκούν. Ένα ενδιαφέρον που κρατάει μια σειρά χιλιάδων χρόνων και αναφέρεται σε όλα τα μουσικά ήδη. Με άλλα λόγια, σαφώς και η νέα δημιουργία έχει το δικό της ενδιαφέρον ως μια πλήρως καινούργια κατάθεση όμως ο επιτυχημένος συγκερασμός – γιατί περί τέτοιου πρόκειται – μακρινών ή συγγενών μουσικών ειδών συνιστά και αυτός μια πρωτότυπη πρόταση. 

Τους Gadjo Dilo τους είχα ακούσει ζωντανά και στα δύο Django Festival της Θεσσαλονίκης. Δεν θυμάμαι να έπαιζαν ρεμπέτικα σε όλο το ρεπερτόριό τους, αλλά μου είχαν αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις (όπως και τα περισσότερα συγκροτήματα).  Διαβάζω στη σελίδα τους στο facebook πως σχηματίστηκαν το 2009.

«Το “Manouche De Grec” είναι ένα πάντρεμα της gypsy jazz μουσικής παράδοσης με τους ήχους και τα χρώματα του παλιού ελληνικού τραγουδιού της ίδιας περίπου περιόδου (ρεμπέτικο – ελαφρολαϊκό). Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος εξαιρετικά οικείος στα αφτιά τόσο του λάτρη του Django (Reinhardt) όσο και εκείνου του Τσιτσάνη» διαβάζει κανείς στο εσωτερικό του cd και την έξυπνη περιγραφή “Greek-flavoured gypsy jazz” στο εξώφυλλο. Τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Και τα τραγούδια είναι πολύ γνωστά και τα γνωρίζουν όλοι, και οι λάτρεις του σπουδαίου κιθαρίστα Django Reinhardt -και όχι μόνο- θα απολαύσουν τις επεξεργασίες των τραγουδιών με έναν πολύ πετυχημένο τρόπο. Ξέχωρα από το που κινείται κανείς μουσικά, ως ακροατής, πιο κοντά στο ρεμπέτικο ή στη jazz, το σημαντικό είναι να βρει ενδιαφέρον σε αυτό που ακούει και το Manouche De Grec” είναι ένας δίσκος με ενδιαφέρον. 

Με πολύ μεγάλη ευκολία καταλαβαίνει κανείς πως αναφερόμαστε σε έναν δίσκο που είχε τις δυνατότητες και πιθανότητες, λόγω επιλογών, να ακουστεί πολύ. Το συγκρότημα εκμεταλλεύτηκε τις δυνατότητες  αυτές μπολιάζοντας τις μελωδίες με φαντασία και μεράκι και προέκυψε μια δουλειά που θα ακουστεί και θα ακούγεται πέρα από κάθε αμφιβολία. Το «Μπαξέ Τσιφλίκι», το «Που να βρω γυναίκα να σου μοιάζει», το «Πέφτεις σε λάθη» αλλά και το «Σου σφυρίζω» και «Το μινόρε της αυγής» είναι μερικά από τα πασίγνωστα τραγούδια που ακούγονται, καθώς και ένα ωραίο καινούργιο, το «Miss L» του Νίκου Βλάχου, κοντραμπασίστα του συγκροτήματος.

  

Το cd είναι λιτό στην κατασκευή, δίνοντας ωστόσο τις αναγκαίες πληροφορίες και για τα κομμάτια και για το συγκρότημα. Πολύ όμορφο είναι το δισκάκι το οποίο έχει την εμφάνιση δίσκου βινυλίου. 

Οι Gadjo Dilo είναι οι:

Κώστας Μητρόπουλος: κιθάρα Σωτήρης Πομόνης: κιθάρα Νίκος Βλάχος (tattoo): κοντραμπάσο Σέργιος Χρυσοβιτσάνος: βιολί Γιώργος Τσιατσούλης: ακκορντεόν Ηλιάνα Tσαπατσάρη: φωνή

Μπράβο σε όλους τους!