Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

May Roosevelt – Μουσική Σε Ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου



Σαν πληρωμένη απάντηση ήρθε αυτός ο δίσκος. Σε μια συζήτηση περί της μουσικής δημιουργίας της πόλης εξέφρασα την άποψη πως η Θεσσαλονίκη δεν είναι αυτό που ήταν πριν από μερικά χρόνια: η πόλη όλο και περισσότερο χάνει τους μουσικούς της που ζητούν καλύτερη τύχη στην πρωτεύουσα αλλά και οι μουσικές σκηνές, όσες υπάρχουν, αδυνατούν να συντηρήσουν τους εναπομείναντες. Έτσι, σε συνδυασμό με την κατάρρευση των δισκογραφικών εταιρειών και την απαίτηση για πλήρη κάλυψη των εξόδων μια δισκογραφικής παραγωγής των συνθετών/ τραγουδοποιών από τους ίδιους, η εικόνα της πόλης είναι ζοφερή. Και τότε έρχονται τρεις δίσκοι σε διάστημα λίγων ημερών είτε για να ανατρέψουν τον ισχυρισμό είτε για να δώσουν μια λιγότερο απαισιόδοξη νότα.


Δεν κρύβω πως με μεγάλη περιέργεια έσπευσα να ακούσω τον καινούργιο δίσκο της May Roosevelt. Τα σχετικά με τον προηγούμενο δίσκο μπορείτε να διαβάσετε σε παλιότερη ανάρτηση (http://thodorosexintaris.blogspot.gr/2012/05/may-roosevelt-aunted.html ) : μια δουλειά ιδιαίτερη, με προσωπικό ύφος και άποψη. Καθόλου παράλογο λοιπόν όταν έχεις ήδη ακούσει μια δουλειά για την οποία έχεις εκφραστεί πολύ θετικά να περιμένεις πολλά και από την επόμενη. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε ακόμα καλύτερη.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, χαρακτηριστική μορφή της Θεσσαλονίκη και των τεχνών γενικότερα με συνεπή παρουσία εδώ και πολλά χρόνια στην πνευματική ζωή, είναι νομίζω από τους ανθρώπους που δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Λόγος χαρακτηριστικός, συχνά αιρετικός και – παλαιότερα κυρίως – περιθωριακός ή περιθωριοποιημένος. Δεν κρύβω πως αυτή τη συνεργασία δεν την περίμενα για πολλούς λόγους. Από τη μια είναι ο προηγούμενος  οργανικός δίσκος της May Roosevelt. Από την άλλη υπάρχει μια γενικότερη “απόσταση” σε όσους ασχολούνται με ηλεκτρονική μουσική ή ηλεκτρονικά όργανα με τον ελληνικό λόγο, πολύ δε περισσότερο με την ποίηση.  Παρ’ όλο όμως που ο λόγος υπάρχει, δεν υπάρχουν τραγούδια: ο ίδιος ο Ντίνος Χριστιανόπουλος απαγγέλλει τους στίχους του με τον χαρακτηριστικό τρόπο του και η μουσική συνυπάρχει δημιουργώντας ένα συμπαγές σύνολο.


Πιάνο και θέρεμιν, αυτά είναι τα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν για να συνακουστούν με την απαγγελία του Χριστιανόπουλου. Μελοποίηση υπάρχει, δηλαδή δημιουργία μελωδίας – και αρμονίας -  αλλά δεν είναι η μελοποίηση των στίχων. Τα δύο όργανα, ξεχωριστά ή μαζί, δημιουργούν μέσα στον μινιμαλισμό τους έναν ήχο απρόσμενο και απρόσμενα ταιριαστό με την ποίηση του Χριστιανόπουλου. Στα δέκα κομμάτια του δίσκου η απαγγελία ακούγεται στην αρχή κυρίως, αφήνοντας έτσι χώρο στη συνέχεια για την μελωδική συνέχεια και εξέλιξη των βασικών θεμάτων που ακούγονται είτε και αυτά στην αρχή ή παρουσιάζονται μετά την απαγγελία για να αναπτυχθούν κατόπιν.

Το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό με όλη τη σημασία της λέξης. Το ηχητικό αποτέλεσμα αναδίδει μια νοσταλγία, έναν σκεπτικισμό ή μια θλίψη, συνεπώς κινούμενο στα χνάρια των σκέψεων και των λέξεων των ποιημάτων. Μια σύγχρονη ματιά μιας νέα κοπέλας που φέρνει έναν διαφορετικό αέρα – και ήχο – στην ποίηση εν ζωή ποιητή και γεφυρώνει την απόσταση ηλικιών, ιδεών, εμπειριών.


Δεν πρέπει να παραβλεφθεί το εικαστικό μέρος του ψηφιακού δίσκου. Πέρα από το όμορφο ανάγλυφο εξώφυλλο, υπάρχει αφισάκι με τους στίχους των ποιημάτων που ακούγονται στην μία πλευρά του και μια ακουαρέλα με την προσωπογραφία της May Roosevelt. Μια ακόμα ακουαρέλα με την προσωπογραφία του Ντίνου Χριστιανόπουλου βρίσκεται στο εσώφυλλο του δίσκου. Δημιουργίες του Στέλιου Ψευτόγκα και οι δύο, είναι πραγματικά υπέροχες και συμπληρώνουν εικαστικά την αρτιότητα του δίσκου - την μίξη του οποίου έχει κάνει ο «γκουρού» Χρήστος Μέγας.

Η μετά βεβαιότητας καλύτερη θερεμινίστρια στη Ελλάδα έχει λοιπόν πολλές δυνατότητες που σιγά-σιγά αποκαλύπτει. Το σίγουρο είναι πως άκουσα έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς και όταν το γνωρίζεις οκτώ μήνες πριν το τέλος της κάτι σημαίνει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: