Retropolis II

Δυόμιση περίπου χρόνια μετά το πρώτο Retropolis, κυκλοφόρησε πρόσφατα και το δεύτερο. Πρόκειται για διασκευές τραγουδιών του Απόστολου Καλδάρα, του Μάρκου Βαμβακάρη και του Βασίλη Τσιτσάνη.

Η πρώτη κυκλοφορία, το 2011, είχε πολλές ιδιαιτερότητες. Είχε συνδεθεί με την εκδήλωση για «το αστικό τραγούδι του μεσοπολέμου στην ψηφιακή εποχή» που είχε λάβει χώρα στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη στις 3 Μαΐου 2011. Το δεύτερο cd συνεπώς αποτελεί συνέχεια της λογικής του πρώτου, και για το λόγο αυτό αντιγράφω από την ιστοσελίδα του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη: “…Στην εκδήλωση θα ακουστούν νέες εκδοχές γνωστών και αγαπημένων τραγουδιών της εποχής του Μεσοπολέμου που αποτελούν εξαιρετικά δείγματα της δουλειάς συνθετών όπως ο Αττίκ, ο Κώστας Γιαννίδης, ο Μιχάλης Σουγιούλ, ο Νίκος Χατζηαποστόλου, ο Μανώλης Χιώτης, ο Γιάννης Κυπαρίσσης κ.α. Οι εκδοχές αυτές περιλαμβάνονται σε cd που θα κυκλοφορήσει για πρώτη φορά την ημέρα και στο χώρο της εκδήλωσης και στο οποίο συμμετέχουν με δουλειά τους οι εξής: Θανάσης Αλευράς, Χάρης Αττώνης, Belleville, Cyanna, Δάρνακες, Empty Frame, Full Tattoo, Κώστας Δαλακούρας με την Κρίνθη Ζήρα, Στάθης Δρογώσης, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης/ Μαρία Παπαγεωργίου, Ελεάννα Ζεγκίνογλου, Σόφη Κωνσταντινίδου, Matisse με την Αγγελική Ζήκα, Τία Μενούτη, Χρήστος Μουστάκας/ Δίδυμο, Προκόπης Πολίτης/Βαγγέλης Ασημάκης, Ηρώ Σάϊα, Tareq, Μαριέττα Φαφούτη, Γιώργης Χριστοδούλου…Tο cd με τα τραγούδια συνοδεύεται με μια έντυπη έκδοση με μικρά διηγήματα από νέους συγγραφείς που εμπνέονται από αυτά τα τραγούδια και τις “πειραγμένες” εκδοχές τους. Στην έκδοση περιλαμβάνονται διηγήματα που έχουν γράψει οι: Δημήτρης Σωτάκης, Βάσια Τζανακάρη, Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Ηλίας Κολοκούρης, Ειρήνη Σουργιαδάκη, Χρύσα Μπαχά, Γιάννης Πλιώτας, Στέργια Κάββαλου, Ειρήνη Μαργαρίτη, Κωνσταντίνα Τασσοπούλου, Γιώργος Ρομπόλας, Αθως Δημουλάς”.

Ο στιχουργός Γεράσιμος Ευαγγελάτος ο οποίος είχε την αρχική ιδέα για την εκδήλωση και την επιλογή των τραγουδιών είχε και πάλι την καλλιτεχνική επιμέλεια μαζί με τη Νατάσσα Μαστοράκου (βρισκόταν στον γενικό συντονισμό της εκδήλωσης) και τη Σία Αλοκρίου.  Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος λέει για το ρεμπέτικο στο metropolispress:  «Όταν κάναμε το Retropolis γνωρίζαμε ότι ρεμβάζουμε μόνο την μια πλευρά του φεγγαριού. Την ίδια εποχή που άνθιζε το δυτικότροπο «ελαφρό» τραγούδι στα σαλόνια της Αθήνας, ένα σκοτεινό λουλούδι φερμένο από τα βάθη της Ανατολής και του χρόνου ρίζωνε βαθιά στην Αττική γη. Το ρεμπέτικο, σκοτεινό και βρώμικο, ειλικρινές και αθώο σαν προσευχή, τραγουδούσε σε καπνισμένους τεκέδες και λαικές γειτονιές τον έρωτα, την ξενιτιά, την προδοσία. Δεν είχε τις φιοριτούρες και την κομψότητα του σαλονάτου τραγουδιού των αστών‧ δεν ήταν της μόδας αλλά της σειράς‧ δεν χάιδευε τα αφτιά μεταξένιων κορασίδων, αλλά συνόδευε τα μεθύσια και τις σκοτούρες του απλού λαού. Οι στίχοι του χτυπούσαν στιλέτο τις μεγάλες αλήθειες της ζωής με μια γλώσσα άμεση και συχνά προκλητική. Βαθιά πολιτικό κι ευθύβολο, αφτιασίδωτο κι ενίοτε άκρως ποιητικό με έναν αφοπλιστικά θυμοσοφικό τρόπο, το Ρεμπέτικο ήταν φυσικό να περιθωριοποιηθεί από τα χριστά ήθη της εποχής. Ο χρόνος όμως ήρθε να επισημάνει πόσο κυτταρική ήταν η σχέση του με την ψυχοσύνθεση του Έλληνα. Το Ρεμπέτικο όχι μόνο επιβίωσε, αλλά έφτασε και να καθορίσει την εξέλιξη της ελληνικής μουσικής –λαικής και λόγιας. Η λιτότητα κι ο λυρισμός του έγιναν αφετηρία και σημείο αναφοράς. Σε μια εποχή σαν τη σημερινή, που τα προσωπεία έχουν πέσει κι η ανάγκη για ουσία είναι επιτακτική, το Ρεμπέτικο μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Γιατί αν ξέρει να κάνει κάτι καλά ο λαός μας από την πρώτη στιγμή που πάτησε πάνω στη γη, είναι να ξορκίζει τις δυσκολίες της ζωής του, τραγουδώντας τες».

Στο συγκεκριμένο cd υπάρχουν αρκετές διαφορές σε σχέση με το πρώτο: δεν υπάρχει καμία έντυπη έκδοση με διηγήματα και το cd βρίσκεται σε ένα απλό φακελάκι (σαν μικρογραφία εξώφυλλου βινυλίου). Η τιμή του διατηρείται έτσι σε χαμηλά επίπεδα. Μουσικά, υπάρχουν έντεκα κομμάτια αλλά από τρεις μόνο συνθέτες: τον Απόστολο Καλδάρα, τον Μάρκο Βαμβακάρη και τον Βασίλη Τσιτσάνη.

Το cd ξεκινά μάλλον ανορθόδοξα, με διασκευή των Empty Frame στη μουσική και στον στίχο του Απόστολου Καλδάρα που προέκυψε αγγλικός. Δεν μου προκάλεσε κανένα ενδιαφέρον συνολικά και επιπλέον αυτή η τάση προς τον αγγλόφωνο στίχο έχει γίνει υπερβολική.

Οι Minor Project συμμετέχουν με δύο κομμάτια. Το πρώτο είναι μια πολύ όμορφη διασκευή στο τραγούδι των Καλδάρα/Βίρβου «Της αμαρτίας το στρατί». Το δεύτερο είναι το τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη «Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά» με ερμηνεύτρια την Ηρώ Σαΐα, μια πολύ ωραία φωνή  σε μια απλά συμπαθητική διασκευή.

Ο Λεωνίδας Μαριδάκης διασκευάζει με νεύρο και φέρνει στα μέτρα του το «Χαράματα η ώρα τρεις» του Μάρκου Βαμβακάρη. Τραγουδάει ο ίδιος και η Φωτεινή Βελεσιώτου. Η Φωτεινή αγαπάει και τραγουδάει το ρεμπέτικο πολύ πιστά, κοντά στον αυθεντικό τρόπο. Εδώ το τραγούδι είναι παιγμένο πιο γρήγορα και έχω την αίσθηση ότι δεν της ταιριάζει. Υποθέτω πως υπήρξε η (καλή) ιδέα να δώσει έναν τόνο παραδοσιακής χροιάς στο τραγούδι το οποίο “σουινγκοφέρνει” και είναι από τις καλές στιγμές του δίσκου.

Ενδιαφέρον έχει και το «Ένα τραγούδι απ’ τα’ Αλγέρι» του Απόστολου Καλδάρα σε διασκευή και ερμηνεία του Γιάννη Λίνα.  Μια καλή πρόταση που όμως δεν υποστηρίζεται ανάλογα και φωνητικά. Θέλω επίσης να αναφέρω πως στο τραγούδι ακούγεται «Ένα τραγούδι τ’ Αλγέρι», προφανώς ως πρόταση-λογοπαίγνιο. Τα ίδια ισχύουν γενικά και για τη δεύτερη διασκευή του ιδίου, στον ίδιο συνθέτη, και στο τραγούδι «Σ’ ένα βράχο φαγωμένο».

Ο Ηλίας Βαμβακούσης ερμηνεύει πολύ γλυκά το «Οι πρωθυπουργοί» του Μάρκου Βαμβακάρη σε διασκευή του ιδίου και του Γκωτιέ Βελισσάρη, με ωραία επιλογή των οργάνων που επελέγησαν (και στα δικά του τραγούδια) αποφεύγοντας έξυπνα τον στόμφο του στίχου.

Η Μαρίνα Σάτι μου είχε κάνει εντύπωση ήδη από τη συνεργασία της με τον Φίλιππο Περιστέρη, πέντε χρόνια πριν. Η διασκευή του Tareq στο «Αργοσβήνεις μόνη» του Βασίλη Τσιτσάνη έχει ηλεκτρονικά στοιχεία, όπως θα περίμενε κανείς, όμως χωρίς να προσφέρει κάτι ιδιαίτερο.

Τα πράγματα αλλάζουν τελείως όταν ο Lolek διασκευάζει εξαιρετικά το «Ψεύτικος είναι ο ντουνιάς» του Μάρκου Βαμβακάρη. Από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου, ο Lolek βάζει ηλεκτρικές κιθάρες, κάνει πιο δυνατό το κομμάτι και του δίνει τον ήχο του.

Βασίλης Τσιτσάνης, «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα», σε διασκευή από τη Σίσσυ Βλαχογιάννη και σε ερμηνεία Αδάμ Τσαρούχη. Η ιδέα για «τζαζοποίηση» ήταν καλή αλλά ο τραγουδιστής δεν φαίνεται να «έχει» το κομμάτι, αν και η φωνή ακούγεται δουλεμένη αρκετά.

Το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» του Απόστολου Καλδάρα κλείνει το δίσκο. Ο Χρίστος Θεοδώρου στη διασκευή και η Βικτωρία Ταγκούλη στην ερμηνεία δίνουν διαφορετική διάσταση στο πασίγνωστο κομμάτι. Πιο αργό, ακόμα πιο λιτό, μια πραγματικά ενδιαφέρουσα διασκευή από το ταλαντούχο δίδυμο αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις για το τέλος.

Ακούγοντας μερικές φορές το δίσκο είναι σίγουρο πως δίνει μια φρέσκια εικόνα στα τραγούδια αυτά που γνωρίζει ο καθένας και, πέρα από τις αδυναμίες κατά τόπους, θα ικανοποιήσει όσους συμπαθούν ή αγαπούν τις διασκευές πολύ περισσότερο στα τραγούδια αυτά τα οποία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάντα διατηρούνται στην καθημερινότητα.

Μr. Ζ – Επανάληψη

Μια πολύ καινούργια κυκλοφορία σε βινύλιο, ημερών, η συγκεκριμένη. Γνωστός d.j. στην Αθήνα, ο Mr.Z μας παρουσιάζει τη δουλειά του η οποία έχει άμεση σχέση με τη..δουλειά του. Με άλλα λόγια, τα δεκαέξι κομμάτια του δίσκου είναι σε μεγάλο βαθμό μιξαρισμένα samples από τα ένδοξα sixties. Το mixing είναι κάτι που ο Mr.Z φαίνεται πως κατέχει καλά και έτσι το αποτέλεσμα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον.

Τα samples, εκτός από ωραίες επιλογές, είναι διαλεγμένα με τρόπο ώστε να κρατούν το ενδιαφέρον στις εναλλαγές μεταξύ τους αλλά και μεταξύ των κομματιών στο δίσκο. Έτσι, ο δίσκος έχει σαν βασικό πλεονέκτημα πως γκρουβάρει σταθερά και ωραία σε όλη τη διάρκειά του και είναι μια σαφώς προτεινόμενη λύση για ακρόαση, ακόμα και στην περίπτωση ετερόκλητης παρέας.

Η διαφοροποίηση δεν πρέπει να επικεντρωθεί στη χρήση samples. Το σημαντικότερο σε κάθε ηχογράφηση δεν είναι πότε έγινε ή πώς έγινε αλλά η ίδια η ηχογράφηση. Εννοείται πως τους περισσότερους μας ενδιαφέρει τόσο η ιστορία της, πως προέκυψε, τι προηγήθηκε, ακόμα και ποιά όργανα ή ηλεκτρονικά μέσα χρησιμοποιήθηκαν. Θα ήταν άδικο για τον δίσκο και τον Μr. Z να μην αναγνωρίσουμε ως ακροατές την αξία του δίσκου, αυθύπαρκτη, πέρα από τα δείγματα που χρησιμοποίησε, όπως πρέπει να κάνουμε και σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις σύνθεσης ήχων. Αυτό που δέχεται ο ακροατής είναι η μουσική σαν σύνολο. Τα συναισθήματα που παίρνουμε από τη μουσική είναι το ζητούμενο. Συνεπώς όταν αυτό που δέχεσαι σε ευχαριστεί είναι το πρώτο και βασικότερο. Στη συνέχεια προσέχουμε τον ήχο, τον τρόπο που δένουν τα samples. Πολύ προσεκτική δουλειά και σ’ αυτόν τον τομέα.

Επειδή ένας d.j. δεν μπορεί παρά να αγαπά τα βινύλια, το συγκεκριμένο είναι  φροντισμένο και ως προς το εξώφυλλό του: μεταξοτυπία και μάλιστα φτιαγμένη στο χέρι για κάθε μια από τις 200 κόπιες του βινυλίου. Μ’ αυτόν τον τρόπο τα αντίτυπα δεν είναι 100% όμοια μεταξύ τους. Επίσης ιδιαιτερότητα αποτελεί πως, προφανώς λόγω της κατασκευής του, δεν είναι κολλημένο στα κλασικά τρία μέρη αλλά απλά διπλωμένο στη μέση.

(Κάποια κομμάτια του δίσκου υπάρχουν εδώ:                                                                     http://soundcloud.com/zoismrz/sets/mr-z-epanalhpsh/                                                                  όπου υπάρχει και το link για την ψηφιακή μορφή του δίσκου.

Ακούστε επίσης και από το youtube:                                                              http://www.youtube.com/watch?v=IJ7G4NBNNZk )

 

Πέρα από τα samples, ο Mr.Z χρησιμοποίησε και κάποια επιπλέον όργανα: σαξόφωνο, κιθάρα, πιάνο, πλήκτρα και τη δική του φωνή – όχι σε τραγούδι, στο μεγαλύτερο μέρος. Στο «Κοντά Στη Θάλασσα» συμμετέχει ο Kid Flicks και στο «Βουντού» ο Spaced Cowboy.

Η «Επανάληψη» είναι home made και φτιαγμένη με χαλαρές ταχύτητες. Όπως περιγραφικά λέει ο ίδιος: «Και έτσι, σαν ένα όμορφο και γλυκό πρωινό με λιακάδα, σαν ενα χαλαρό μεσημέρι με καλή μουσική και σαν ένα βράδυ όλο ένταση, ρομαντισμό και τρέλα.. έφτασε και η στιγμή της επανάληψης». 

Περισσότερα για τον Μr. Z μπορείτε να μάθετε διαβάζοντας το blog του: http://nakedsides.tumblr.com/

Κυκλοφορεί από την b-otherside:                                                     
http://b-otherside.gr/

Λένα Πλάτωνος – Shadows Of Blood

 Η Λένα Πλάτωνος είναι από τις ιδιαίτερες περιπτώσεις στην ελληνική δισκογραφία. Έχει γράψει καταπληκτικά τραγούδια και μουσικές, οι δίσκοι της θεωρούνται κλασικοί, έχουν πουλήσει πολύ και όλα αυτά ξεκινώντας σε μικρή ηλικία και με τις ευλογίες του Μάνου Χατζιδάκι. Πόσο πιο γεμάτο βιογραφικό να θέλει ένας καλλιτέχνης; Αν σημειώσουμε και την ύπαρξη ενός κοινού που την ακολουθεί πιστά όλα αυτά τα χρόνια και αυξάνεται συνεχώς έχουμε μια πολύ γενική εικόνα της, χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες για την δισκογραφία της.

Κεραυνός εν αιθρία λοιπόν αυτός ό δίσκος για τους φίλους της και όχι μόνο. Πρόκειται για 12΄΄ βινύλιο single sided, από την γερμανική Kunstkopf, σε εκατό αριθμημένα κομμάτια , το οποίο κυκλοφόρησε (εκτός Ελλάδας) πριν δυο περίπου εβδομάδες. Το artwork κινείται μάλλον στα πλαίσια του μινιμαλισμού. Πρακτικά, είναι ένα μαύρος φάκελος για να μπαίνει ο δίσκος και ένα αφισάκι/εσώφυλλο στα μέτρα του φακέλου, σαν εξώφυλλo, υπογεγραμμένο.

Στο μουσικό μέρος, ο δίσκος περιέχει ένα τραγούδι το οποίο δεν είναι καινούργιο αλλά remix ενός παλαιότερου τραγουδιού της Λένας Πλάτωνος: είναι το τραγούδι «Αιμάτινες Σκιές Από Απόσταση» από το δίσκο «Γκάλοπ» του 1985 (14/3). Η αρχική χρονική διάρκεια του τραγουδιού είναι κοντά στα τρία λεπτά ενώ στη νέα του μορφή ξεπερνά τα έξι. Ο ήχος, στην τελική του μορφή, μαρτυρά τα χρόνια που έχουν περάσει και την τεχνική εξέλιξη στον συγκεκριμένο τομέα. Βεβαίως σε αυτό μετρά και η ανωτερότητα του ήχου του βινυλίου και το γεγονός ότι ο δίσκος παίζει σε 45 στροφές.

                                                              (Η παλιά μορφή του κομματιού)

Το βινύλιο, σε εκατό μόνο αντίτυπα, είναι ήδη δυσεύρετο και συλλεκτικό.

Αιμάτινες Σκιές Από Απόσταση

«Στις εξιστορήσεις της ζωής σου
συχνά ανταποκρίνομαι
με ρίγη στη ραχοκοκαλιά
τυλίγομαι σε κουβέρτα πορτοκαλιά
γίνομαι συρφετός τυφλός που καταλήγει
στην άκρη του ντιβανιού του γκρεμού
ανίκανος στα δάκρυα και στην ποίηση
ζητώντας άλλου είδους όραση
καθώς είμαστε πια μεγάλα παιδιά
που χρειάζονται πολλά δάκτυλα
για να μετρήσουν τον πίσω χρόνο
να βυθίσουν μακριά δάκτυλα
για ν’ αγγίξουν τον αρχικό πόνο
ώστε να μπορούν να διατηρήσουν τη χαρά
το λέω ξανά
στις εξιστορήσεις της ζωής σου
συχνά ανταποκρίνομαι
με ρίγη στη ραχοκοκαλιά
τυλίγομαι σε κουβέρτα πορτοκαλιά
Γίνομαι συρφετός τυφλός που καταλήγει
στην άκρη του ντιβανιού του γκρεμού
ανίκανος στα δάκρυα και στην ποίηση
ζητώντας άλλου είδους όραση
τότε μόνο ξαφνικά και ορμητικά έρχεται η επιβίωση
και με βάζει σε αναγκαστική απογείωση
με ταχύτητα αμυντική σχεδόν φωτός,
απομακρύνομαι
μέσα σε θόλο άπειρο ιριδισμού
κι έτσι σε βλέπω, φίλε, αιμάτινη σκιά ενός ρυθμού                                                                            είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς                                                                                                             είτε βρεθείς σε αφωνία              
συμπαίχτη στην ίδια συγχορδία                                                                                                        μαζί με μας
επώνυμο συνθέτη ενός μεγάλου επιτραπέζιου παιχνιδιού
που μερικοί το ονομάζουν ιστορία
και μερικοί το ονομάζουν ιστορία της ηδονής»

Τάνια Γιαννούλη & Paulo Chagas – Forest Stories

Επιστροφή στην ελληνική δισκογραφική πραγματικότητα. Μια δισκογραφική πραγματικότητα η οποία σε πείσμα των καιρών ανθίζει , πολλαπλασιάζεται και δίνει εξαιρετικούς καρπούς!

Ο Σεπτέμβρης βρίσκει τις κυκλοφορίες νέων ψηφιακών δίσκων σε ακμή και τις κυκλοφορίες των αναλογικών δίσκων σε ακόμα μεγαλύτερη ακμή, περιλαμβάνοντας στην λέξη “κυκλοφορίες”  τόσο νέες  δουλειές όσο και παλαιότερες σε νέες εκδόσεις.

Πριν ξεκινήσουμε με τις κυκλοφορίες του μήνα όμως θέλω να αναφερθώ σε έναν δίσκο που άκουσα αρκετά την άνοιξη και το καλοκαίρι που μας πέρασε. Έχοντας ακούσει τις προηγούμενες ηχογραφήσεις της ήμουν ήδη θετικά προδιατεθειμένος. Ένα χαρακτηριστικό που έχουν πολλοί πιανίστες είναι η αδυναμία τους να σηκώνουν πότε-πότε τα χέρια τους από τα πλήκτρα: τα κρατούν πάντα κάτω, με την τάση να παίζουν συνέχεια, γεμίζοντας –θεωρούν – τα κομμάτια, στην πραγματικότητα όμως υπερβάλλουν στα στολίδια και τα γεμίσματα και το αποτέλεσμα είναι πιο… μπαρόκ απ’ότι θα έπρεπε. Η Τάνια Γιαννούλη δεν ανήκει σε αυτήν την ομάδα. Οι νότες της, πέρα από ακριβείς στο χρόνο και πολύ ταιριαστές στην αρμονία, είναι και πολύ προσεκτικά επιλεγμένες ώστε να αφήνουν τα κομμάτια να “αναπνέουν”. Οι συνεργασίες της με τον Spyweirdos , έναν πολύ αξιόλογο μουσικό (και όχι μόνο), και οι μουσικές των "4+1" αποδεικνύουν τις ικανότητές της. Ο συγκεκριμένος δίσκος επίσης.

 

Στο «Forest Stories» συνεργάζεται με τον γεννημένο στην Πορτογαλία Paulo Chagas. Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως πειραματιστή ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του στην εύρεση νέων συνδέσμων (ή στην ανανέωσή τους) μεταξύ των ήχων που εξερευνά. Παίζει μεγάλο αριθμό οργάνων και στον συγκεκριμένο δίσκο παίζει πνευστά. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε και να ακούσετε στο http://paulochagas.weebly.com/ 

 Το «Forest Stories» είναι ένας δίσκος στον οποίο κυριαρχεί ο αυτοσχεδιασμός. Το πιάνο της Τάνιας Γιαννούλη δίνει το κατάλληλο υπόβαθρο για την δημιουργία μιας ατμόσφαιρας ηρεμίας και στοχασμού και τα πνευστά του Paulo Chagas δημιουργούν, στην χαλαρότητα του συνόλου, μια συγκροτημένη σύζευξη εικόνων. Οι νότες του Paulo Chagas και ο τρόπος που τις ερμηνεύει θυμίζουν πουλιά που πετούν από κλαρί σε κλαρί επάνω στα δέντρα τη μορφή των οποίων ορίζει άριστα το πιάνο.

Κομμάτια πολύ ελεύθερα, άλλα πιο μελωδικά και συγκεκριμένα ενώ σε άλλα ο αυτοσχεδιασμός και οι φράσεις συνυπάρχουν. Η αυτοσχεδιαστική ποιότητα και το δέσιμο των μελωδιών που προκύπτουν είναι έκδηλα. Το βασικό, ωστόσο, χαρακτηριστικό του δίσκου είναι μια εντυπωσιακή εικονοπλασία από την αρχή ως το τέλος η οποία δικαιολογεί απολύτως τον τίτλο του δίσκου. Η Τάνια Γιαννούλη έζησε, όπως λέει η ίδια, δίπλα σε δάση σε διάφορες περιόδους και μέρος της μουσικής  του δίσκου υπήρξε αποτέλεσμα έμπνευσης από την αίσθηση και τα αισθήματα της αλληλεπίδρασης με αυτά και τις μνήμες που αφήνουν.

Η μουσική του δίσκου είχε την τύχη να συνοδεύεται από αντίστοιχης αισθητικής φωτογραφίες και σχεδιασμό ώστε το σύνολο να είναι μια ολικά άρτια δουλειά από την Rattle, με έδρα τη Νέα Ζηλανδία.

Περισσότερα για την Τάνια Γιαννούλη στο: www.tania-giannouli.com