Plan 3 - …From Stockholm To Samothraki…

Ποιοι είναι οι Plan 3; Τι παίζουν; Τι δουλειά έχει η Στοκχόλμη και η Σαμοθράκη αφού όλοι ζουν στην Θεσσαλονίκη; Λοιπόν, αν απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά έχουμε κάνει τη μισή και πλέον δουλειά στην παρουσίαση.

Οι Plan 3 είναι ένα jazz τρίο από τη Θεσσαλονίκη και αποτελείται από τρεις από τους γνωστότερους – και καλύτερους – μουσικούς της πόλης: Ο Μάκης Στεφανίδης επέστρεψε από το Berklee πριν από είκοσι περίπου χρόνια και έκτοτε έχει δώσει το δικό του κιθαριστικό στίγμα σε ωδεία της πόλης, συγκροτήματα (π.χ Monie & Monie Conniente) και σε μεγάλο αριθμό από jazz σχήματα της πόλης. Πρακτικά το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα δύο μέλη των Plan 3. Ο Λάκης Τζήμκας είναι ένας πολύ καλός μπασίστας και αυτός με λαμπρές σπουδές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παίζει συχνότερα όρθιο μπάσο, ακουστικό και ηλεκτρικό (electric upright basse), μερικές φορές και ηλεκτρικό (electric basse) και έχει προσωπική δισκογραφία που παρουσιάζει μάλιστα μεγάλο ενδιαφέρον. Ο Χρήστος Γερμένογλου στα τύμπανα και τα κρουστά γενικά είναι σταθερή αξία σε οποιοδήποτε σχήμα και αν τον ακούσεις. Η συνεργασία του εδώ και πολλά χρόνια με τον Σάκη Παπαδημητρίου αλλά και πολλές άλλες αξιόλογες συνεργασίες, είτε έχουν δισκογραφηθεί είτε όχι, αποδεικνύουν το αληθές του πράγματος. Σε γενικές γραμμές καλό είναι να ρίξετε μια ματιά στην προσωπική δισκογραφία του καθένα, θα βρείτε πολύ αξιόλογη μουσική.

Το τρίο δεν είναι καινούργιο, κάθε άλλο. Από το 2002 παίζουν σαν «Μάκης Στεφανίδης τρίο» αλλά σιγά-σιγά όλοι προσέφεραν στις συνθέσεις, οπότε έχουμε την λογική μετονομασία σε Plan 3.

Το “…From Stockholm To Samothraki…” είναι η πρώτη μουσική καταγραφή του τρίο, πέρα από τις συλλογές με ελληνικά jazz συγκροτήματα βέβαια. Το cd αποτελείται από 8 κομμάτια μεγάλης διάρκειας (σχετικά μεγάλης, εφόσον μιλάμε για jazz), τρία από τα οποία είναι του Μάκη (Κοσμάς) Στεφανίδη, τέσσερα του Λάκη Τζήμκα και ένα του Χρήστου Γερμένογλου. 

Η μουσική πλευρά του δίσκου δεν είναι με κανέναν τρόπο κάτι λιγότερο από αυτό που περιμένεις από τρεις μουσικούς υψηλού επιπέδου. Ξεχωριστά θα αναφέρω το τελευταίο κομμάτι, το “Samothraki”, του Χρήστου Γερμένογλου. Είναι πολύ διαφορετικό από τα υπόλοιπα, πιο πειραματικό και πιο ελεύθερο και δεν αποτελεί έκπληξη ότι πρόκειται για δικό του κομμάτι, αν έχει παρακολουθήσει κάποιος τη μουσική του όλα αυτά τα χρόνια. Θα σταθώ επίσης στο “Peace Boat” του Λάκη Τζήμκα, το προτελευταίο κομμάτι: ξεκινά με μια εισαγωγή ενός λεπτού περίπου με σόλο μπάσο και έχει μια πολύ ωραία φράση (αυτή με το πεντάηχο) – αυτή που μου έμεινε περισσότερο από το δίσκο σε όλες τις ακροάσεις. Το “Stockholm” είναι ένα νοσταλγικό, προφανώς, κομμάτι του Μάκη Στεφανίδη αλλά από τα δικά του κομμάτια είναι το “For My Father” που βρίσκω πιο ωραίο. Τα κομμάτια του Λάκη Τζήμκα είναι ρυθμικά – όχι περίεργο για μπασίστα – με εξαίρεση το “Ming On”, ένα πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι.

 (Ακούστε στο youtube το κομμάτι "Peace Boat")

Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, πρώτα ακούς και μετά διαβάζεις ότι ο Χρήστος Μέγας έκανε mixing και mastering κι έτσι η ηχογράφηση ακούγεται υπέροχα.

Η Ελληνική jazz που αγαπάμε, ακούμε και στηρίζουμε είναι εδώ και συνεχίζει να τραβάει ευχάριστα την προσοχή μας.

Κωνσταντίνος Πλούσιος

Από πού να ξεκινήσεις να λες για τους δύο δίσκους του νέου αυτού τραγουδοποιού όταν τα τραγούδια τους βρίσκονται όλα, σταθερά στις playlist σου στο ραδιόφωνο και στο σπίτι;

Τα τραγούδια που γράφει ο Κωνσταντίνος Πλούσιος φαίνεται να διαθέτουν ότι χρειάζεται ένα καλό τραγούδι: μεράκι, καλούς μουσικούς και ωραία παιξίματα, ταιριαστή ενορχήστρωση, καλούς στίχους. Συνδυάστε αυτά με το γεγονός πως οι πολλοί τραγουδιστές που συμμετέχουν στους δίσκους ερμηνεύουν τα τραγούδια σαν να γράφτηκαν ακριβώς για τη φωνή τους και βγάζετε ένα γενικό περίγραμμα.

Στα τραγούδια που κυκλοφόρησαν με τίτλο δίσκου «Καπετάνιε» το 2011 τραγουδούσαν οι Θεοδώρα Αθανασίου, Μαρία Αναματερού, Έλενα Δεληχρήστου, Λιζέτα Καλημέρη, Δημήτρης Καρράς, Αρετή Κετιμέ, Μαρία Παπαλεοντίου, Μανόλης Πάππος και ο ιδιος ο Κωνσταντίνος Πλούσιος. Έντεκα κομμάτια με παραδοσιακή αύρα (και όμορφες φωτογραφίες προσώπων και τοπίων) και ισάριθμες δυνατότητες για ακρόαση πολύ ωραίων τραγουδιών.

Στον δίσκο «Εκ θαύματος» που κυκλοφόρησε στα τέλη της επόμενης χρονιάς περίπου, τα πράγματα συνέχισαν να είναι και να ακούγονται ευχάριστα και μάλιστα τα τραγούδια είναι, πιστεύω, ακόμα καλύτερα. Και πάλι πολλοί τραγουδιστές: Χρυσούλα Κεχαγιόγλου, Παναγιώτης Λάλεζας, Πέτρος Μάλαμας, Θοδωρής Μέρμηγκας, Σοφία Παπάζογλου, Ασπασία Στρατηγού, Αλέξανδρος Τσότσης, Αναστασία Χατζηαποστολίδου, Κωνσταντίνος Πλούσιος. Και πάλι πολύ ωραίες ερμηνείες. Η ενορχήστρωση σε παραδοσιακό ύφος βέβαια και… πλούσια, όπως θα περίμενε κανείς από τον δημιουργό. Η ηχογράφηση έχει ζωντάνια και τα όργανα ακούγονται καθαρά και φυσικά και δεν πρέπει να παραβλέψουμε το όμορφο εικαστικό μέρος του δίσκου με πίνακες ζωγραφικής του Νίκου Μαυρομάτη.

Έντεκα τραγούδια και αυτός ο δίσκος που σε λίγο θα είναι ο προηγούμενος αφού ήδη ετοιμάζεται ο επόμενος. 

Δεν βρίσκω σκόπιμο να αναφερθώ αναλυτικά στο κάθε τραγούδι των δίσκων. Τα τραγούδια είναι εξαιρετικά, όλα, ειδικά στον δεύτερο δίσκο και νομίζω πως όποιος θέλει να ισχυρίζεται πως παρακολουθεί την σύγχρονη ελληνική μουσική πρέπει να τα έχει – ούτε καν μόνο να τα έχει ακούσει. Με μια ανασκόπηση ωστόσο σε αυτά που έχω παίξει περισσότερο θα έλεγα πως από τον πρώτο δίσκο το «Πειραματικό» με την ιδιαίτερα χαρισματική Θεοδώρα Αθανασίου θα είχε λιώσει το βινύλιο, όπως θα λέγαμε παλιά. «Ο Κήπος Στο Βυθό» με την Έλενα Δεληχρήστου, το «Φως» με τη Μαρία Παπαλεοντίου και τα δύο τραγούδια της Λιζέτας Καλημέρη– αναμενόμενο – η «Ζωή» και «Το Ποτάμι» παίχτηκαν επίσης πάρα πολύ.

Ο δεύτερος δίσκος είναι η χαρά του παραγωγού: απλά επιλέγεις ένα οποιοδήποτε κομμάτι, χωρίς δυσκολία. Θα έλεγα πως ο «Σταυραετός» με τη φωνή του Αλέξανδρου Τσότση, «Ο Φάρος» με τον Πέτρο Μάλαμα και το «Μάθε Τώρα» με την Χρυσούλα Κεχαγιόγλου  ακούστηκαν περισσότερο. Ξεχωριστά θα αναφέρω την «Έρημο» με την υπέροχη Ασπασία Στρατηγού. Αυτό είναι από τα λίγα κομμάτια που παίζει σταθερά στο repeat, κάτι που σπάνια συμβαίνει, και είναι πλέον από τα δικά μου πολύ αγαπημένα τραγούδια.

Είμαστε λοιπόν σε αναμονή για τον καινούργιο δίσκο του Κωνσταντίνου Πλούσιου. Να το έχετε κι εσείς υπ’ όψιν προς παράδειγμα όταν ακούτε την γνωστή γκρίνια περί φτώχιας της σύγχρονης τραγουδοποιίας.

Christos Galanopoulos and friends – The City Man

Να λοιπόν που τις τελευταίες μέρες του 2013 ήρθε και μια κυκλοφορία που άμεσα μπήκε τόσο στη λίστα ακρόασης όσο και στα καλύτερα του 2013, αν και οριακά ανήκει στο έτος που πέρασε αφού πρακτικά θα ακουστεί σε αυτό που διανύουμε. 

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, ο Χρήστος Γαλανόπουλος εισήλθε στην δισκογραφία το 1990 ως μέλος του συγκροτήματος Lexeme. Την επόμενη χρονιά έδωσε την δική του προσωπική δισκογραφική κατάθεση στο “A Bird’s Eye View”. Από το 1999 και μέχρι σήμερα έχει δώσει άλλες τρεις δουλειές, προσμετρώντας και την καινούργια: το “Fairy Tales from…Christos Galanopoulos and friends” το 1999 και το υπέροχο “The Message Of The Prince” το 2008 με τον Ευγένιο Βούλγαρη. Παρατηρούμε πως και στον δίσκο “Fairy Tales from…Christos Galanopoulos and friends” , όπως και στον καινούργιο, γίνεται σαφές πως είναι ο Χρήστος Γαλανόπουλος δούλεψε μαζί φίλους μουσικούς που έδωσαν το δικό τους στίγμα και τις δικές τους μουσικές.

Η αναφορά στους τρεις δίσκους ξεχωριστά δεν έγινε τυχαία. Στο εσωτερικό του δίσκου ο Χρήστος Γαλανόπουλος σχολιάζει: «Ο Άνθρωπος της πόλης αποτελεί μια νέα, διαφορετική διάσταση της ιστορίας που εκτυλίσσεται στην τρίτη ενότητα του δίσκου μου Fairy Tales, όπου εμπεριέχεται το ομώνυμο μουσικό θέμα. Αφορμή για τη δημιουργία της ήταν η ανάγκη μιας άλλης προσέγγισης του Ανθρώπου της πόλης, πιο συμμετοχικής διαλογικής, προσέγγιση που ζυμώθηκε με τη συνεργασία καλών φίλων, οι οποίοι κλήθηκαν να συνομιλήσουν με την αρχική αρμονία, ή τα μέρη της σύνθεσης της πρώτης ηχογράφησης».

Δεκαεφτά κομμάτια έχει ο δίσκος (και ένα bonus HD video). Σχεδόν αποκλειστικά μόνο μουσική, δοσμένη με ύφος soundtrack συχνά, όμως με σύγχρονο ήχο και αφαιρετικό τρόπο προσέγγισης. Τα φωνητικά γεμίζουν τον χώρο μόνο, με την έννοια ότι δεν είναι τραγουδιστικά, ενώ τραγούδι υπάρχει μόνο ένα, το “Keyboard life” σε στίχους του Χρήστου Γαλανόπουλου. 

Ένα από τα πλεονεκτήματα του δίσκου είναι πως, αν και τα κομμάτια κινούνται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, άλλοτε κυριαρχεί ο ηλεκτρικός ήχος και άλλοτε ο ήχος παραδοσιακών οργάνων ενώ πολύ συχνά αυτά τα δύο μπλέκονται εύστοχα και απρόσμενα. Άλλοτε επίσης έχουμε πιο έντονους ρυθμούς, όπως στο "The City Man II" και το “The Arsonist” με ένα νευρικό μοτίβο στο μπάσσο και άλλοτε έχουμε μελωδίες σε χαλαρό τέμπο όπως στο “Through My Rear View Mirror (The Past)”, στο “Street Tango” και στο πανέμορφο “Bittersweet”. 

Ακούστε εδώ το κομμάτι "Bittersweet", του βασίλη Αβδελά, στο soundcloud

Είναι από τους δίσκους που αξίζει να μην ακούς ένα μόνο κομμάτι, μόνο του. Ίσως είναι από τα χαρακτηριστικά των δίσκων του Χρήστου Γαλανόπουλου, κάτι αντίστοιχο έλεγα και για το “The Message Of The Prince”. Πέρα δηλαδή από το γεγονός των όμορφων κομματιών, το δέσιμο μεταξύ τους διατηρεί την αίσθηση πως πρόκειται για το ίδιο κομμάτι, μια μουσική ενότητα με άλλα λόγια και όχι περιορισμός μουσικών ιδεών.

Από το “Secrets II” ταξιδεύεις στο διμερές “Goodnight, City Man”, κάνεις στάση στην απαγγελία και τις μουσικές του “Cloudy Girl & The Moon”, απολαμβάνεις την ποικιλία των ήχων, βάζεις ξανά το εισαγωγικό “Poppies In Our Playground”, ακούς από την αρχή.

Ακούστε εδώ το κομμάτι "Cloudy girl & the moon", στο soundcloud

 Τόσο η μουσική όσο και οι μουσικοί δεν αφήνουν κανένα σχεδόν περιθώριο για δυσμενή σχόλια. Οι μουσικοί που συμμετείχαν στον μουσικό διάλογο είναι αρκετοί, θέλω όμως να ξεχωρίσω: τον Ευγένιο Βούλγαρη, έναν μουσικό που εκτιμώ ιδιαίτερα για την αισθητική του στο παίξιμο, έχει τη δική του προσωπική δουλειά, συνεργασίες με τον Δημήτρη Μυστακίδη και διάφορες συμμετοχές από τις οποίες πρέπει οπωσδήποτε να υπογραμμίσω το “Songs For Kommeno”. Στον δίσκο παίζει πολλά όργανα πέρα από το γιαϊλί ταμπούρ, για το οποίο είναι ίσως πιο γνωστός. Η Θεοδώρα Αθανασίου είναι από τις τραγουδίστριες που παρακολουθώ. Μια πολύ καλή μουσικός επίσης αλλά ο τρόπος που τραγουδάει είναι απλά καταπληκτικός (δυστυχώς εδώ μόνο απαγγέλει το δικό της ποίημα και κάνει φωνητικά). Ο Βασίλης Αβδελάς είναι καλός γνώστης των ηλεκτρονικών ήχων και το ακούει κανείς αυτό και στους δικούς του δίσκους και στο συγκρότημα «Χείλια Λουλούδια». Συμμετέχουν επίσης o No On, o Philip_p, o Ben Jones, o SIrenian Ego (Βασίλης Γουργουρίνης).

Ο δίσκος, τέλος, είναι digipack, με μέγεθος μεγαλύτερο από το συνηθισμένο και όμορφο artwork.

«Όνειρο και πραγματικότητα», λέει ο Χρήστος Γαλανόπουλος, «αυθορμητισμός και ελευθερία έκφρασης που αντί να συγχέουν, συνθέτουν, συνδέουν ένα παζλ ανόμοιων φωνών και αισθήσεων… Γι’ αυτό και τόσες εναλλασσόμενες, προσωπικές, οικείες αλλά και απόκοσμες, συν-αντηχήσεις, στοιχεία που μας οδήγησαν, πέρα από το αρχικό έρεισμα, σε νέους ατραπούς δημιουργίας. Η μέθεξη μας μετουσιώθηκε σε αυτή τη νέα μουσική που μοιραζόμαστε». 

 

Ήταν από τους δίσκους που περίμενα και δεν απογοητεύτηκα· το αντίθετο.